Niezwykła historia wybitnego lekarza, dobrego człowieka i mojego przyjaciela. Smutna, bo pokazuje, co się może wydarzyć, gdy medycyna przestaje wystarczać, a równie silnymi namiętnościami stają się polityka, władza nad wielkim szpitalem i wpływ na służbę zdrowia. Wielkość, której nie da się okiełznać. ANDRZEJ BOCHENEK, KARDIOCHIRURG
„Straciłem syna, straciłem swój szpital. Życie nie ma już dla mnie sensu” – to ostatnie słowa wypowiedziane przez profesora Mariana Zembalę w dniu, w którym zwolnił swojego syna Michała z funkcji szefa kardiochirurgii. Kilka godzin później odebrał sobie życie.
Jeden z najlepszych polskich lekarzy, uczeń Zbigniewa Religi (towarzyszył mu przy pierwszym w Polsce udanym przeszczepie serca). Sprawił, że kierowane przez niego Śląskie Centrum Chorób Serca w Zabrzu stało się wiodącym szpitalem w Polsce. Sukces gonił sukces: pierwszy przeszczep serca i płuc, pierwszy jednoczesny przeszczep serca i nerki, coraz więcej przeszczepów u dzieci, udane przeszczepy płuc u chorych na mukowiscydozę. Zembala publicznie przekonywał, że nie ma operacji na sercu, której nie można by przeprowadzić w Zabrzu.
Ta biografia to opowieść o człowieku pełnym sprzeczności – oddanym pacjentom i bezwzględnym dla pracowników. „Był jak lokomotywa, która rozjeżdża ludzi” – mówili ci, którzy z nim pracowali. Ambitny, niestrudzony, pędzący do przodu bez względu na przeszkody. Do końca nie chciał, a może nie umiał, się zatrzymać.
Autorom udało się stworzyć wielobarwny portret człowieka, który zmienił oblicze polskiej medycyny, ale nie potrafił uratować samego siebie.
O KSIĄŻCE:
Geniusz. Prymus. Potwór. Zbawca. Egotyk. Cudotwórca. Z małego miasteczka – obśmiewany po drodze i kopany przez zawistników – doszedł na szczyt. W ostatnim akcie wybrzmiewają nuty teatralnych tragedii o ludziach władzy.
Ten biograficzny reportaż to fascynujący portret wielowymiarowego człowieka, który ratował ludzkie życie i z którym życie na co dzień bywało drogą przez mękę. To także barwna i momentami przygnębiająca opowieść o glorii i nędzy polskiej medycyny i służby zdrowia, przesyconych brutalną rywalizacją, feudalnymi zależnościami, dynastycznymi ambicjami, konfliktami interesów między publicznym a prywatnym i między dobrem ogółu a zwykłą chciwością ziemskich władców.
„Teatralny, głośny, wybuchowy, roztrzepany, genialny, niesprawiedliwy, bezwzględny…”, piszą o Marianie Zembali autorzy książki. Tylko poplątani, popękani, niejednoznaczni bohaterowie opowieści biograficznych są naprawdę ciekawi. Bardzo polecam! ARTUR DOMOSŁAWSKI
O AUTORACH
JUDYTA WATOŁA – dziennikarka w „Gazecie Wyborczej”, pisze o zdrowiu.
Wspólnie z Dariuszem Kortką za reportaż „Zakładanie twarzy” o pierwszej transplantacji twarzy w Polsce otrzymali Nagrodę im. Karola Sabatha oraz nagrodę Grand Press w kategorii dziennikarstwo specjalistyczne. W 2020 za cykl artykułów „Zdemaskowani” wraz z Wojciechem Czuchnowskim otrzymali Nagrodę Radia ZET im. Andrzeja Woyciechowskiego oraz nagrodę Grand Press w kategorii dziennikarstwo śledcze.
Międzynarodowy Kongres Psychiatrii Sądowej przyznał jej w 2023 Nagrodę Aureliusza „za wieloletnią, wyjątkową działalność zawodową”, „rozsądne, obiektywne i odpowiedzialne” opisywanie problemów zdrowia. Współautorka książek (z Dariuszem Kortką): „Czerwona księżniczka” o prof. Ariadnie Gierek-Łapińskiej, „Religa. Biografia najsłynniejszego polskiego kardiochirurga” i „Słodziutki. Biografia cukru.”
DARIUSZ KORTKO – pracę w „Gazecie Wyborczej” zaczął w 1991. Jest reporterem, laureatem wielu nagród dziennikarskich (Grand Press w 2014 za reportaż „Zakładanie twarzy”). Autor książek, m.in.: „Dobry zawód. Rozmowy z lekarzami (z Krystyną Bochenek), „Na szczycie stromej góry. Opowieści o transplantacjach”, „Czerwona księżniczka”, „Religa”, „Słodziutki. Biografia cukru” (z Judytą Watołą), antologii „Pierony” ( z Lidią Ostałowską) i bestsellerowych biografii „Kukuczka”, „Berbeka. Życie w cieniu Broad Peaku” oraz „Krzysztof Wielicki. Piekło mnie nie chciało” (z Marcinem Pietraszewskim). Od 2004 kieruje katowicką redakcją „Gazety Wyborczej”.
